Komunistyczne tłumienie pamięci o Holokauście na Słowacji

Antyfaszyzm bez Żydów

Po  przejęciu władzy przez komunistów w 1948 r. instytucje żydowskie znalazły się pod ścisłą kontrolą państwa. Aktywność kulturalną traktowano jako politycznie podejrzaną, a życie wspólnotowe monitorowała tajna policja. Antysemityzm nie zniknął; został przekształcony w „antysyjonizm”, dało się to odczuć szczególnie po tym, jak blok sowiecki zwrócił się przeciwko Izraelowi, co zapewniło fasadę ideologiczną dla stereotypów i ataków wymierzonych w Żydów. Publiczna pamięć o cierpieniu wojennym podążała za doktryną państwa, podkreślając szeroką narrację „antyfaszystowską”, która pozostawiała niewiele miejsca na jasne rozliczenie Holokaustu jako zbrodni wymierzonej konkrenie w Żydów. Takie podejście zniekształcało pamięć historyczną i przyczyniło się do długotrwałej marginalizacji doświadczenia żydowskiego w kulturze głównego nurtu.