Getta były narzędziami izolacji
Podczas niemieckiej okupacji Polski (1939–1945) naziści utworzyli getta w celu izolacji, kontroli i prześladowania ludności żydowskiej. Pierwsze duże getto powstało w Piotrkowie Trybunalskim w październiku 1939 r., a następnie getto warszawskie w listopadzie 1940 r., getto łódzkie w kwietniu 1940 r., getto krakowskie w marcu 1941 r. oraz getto białostockie w lipcu 1941 r. Żydzi byli przymusowo wysiedlani ze swoich domów i zamykani w przepełnionych dzielnicach, gdzie brakowało żywności, warunków sanitarnych i opieki medycznej. Getta służyły jako mechanizmy wyzysku, pracy przymusowej i dehumanizacji. Warunki życia były ciężkie, panowały szerzące się choroby, głód i ciągły terror. Getta stały się również miejscami oporu, którego kulminacją były powstania, takie jak powstanie w getcie warszawskim w kwietniu 1943 r. Ostatecznie getta były tymczasowymi miejscami przetrzymywania przed deportacjami do obozów zagłady, gdzie większość mieszkańców została zamordowana podczas Holokaustu.
„Głód w getcie był tak wielki… każdego ranka, wychodząc na ulicę, widziało się kogoś leżącego martwego… każdego dnia tysiące ludzi umierały z powodu niedożywienia… Jeśli nie masz jedzenia, umierasz, i tak właśnie było.”
Abraham Lewent
mieszkaniec getta warszawskiego