Nienawiść po Holokauście
W 1946 r., w napiętej atmosferze po traumie II wojny światowej i Holokaustu, na Węgrzech ponownie pojawiły się średniowieczne antysemickie oszczerstwa rytualne. Zgodnie z tymi głęboko zakorzenionymi i bezpodstawnymi uprzedzeniami wierzono, że Żydzi używają krwi chrześcijańskich dzieci w określonych rytuałach religijnych. Po wojnie zarzut ten nieco się zmienił: twierdzono, że krew jest potrzebna do ponownej konsekracji synagog, ale trudności gospodarcze okresu powojennego dały też początek absurdalnemu oskarżeniu, że Żydzi gotują części ciał chrześcijańskich dzieci w celu spożycia.
Plotki rozprzestrzeniały się błyskawicznie, od Budapesztu po Hajdúhadház i od Debreczyna po Segedyn czy Dömsöd. W Budapeszcie rozgniewane tłumy atakowały Żydów, niszcząc ich domy i sklepy, a w kilku miejscowościach organizowano obławy. Wiele z tych ataków było brutalnych i w kilku przypadkach doprowadziło do śmierci.
„Nawet zwykli ludzie obdarzeni zdrowym rozsądkiem nie twierdzili, że Żydzi dokonywali mordów rytualnych. Ale w czasach poważnego kryzysu, których niestety w XX wieku było wiele, wielu uznawało swoje uprzedzenia za usprawiedliwione i przyjmowało urojenia wyłaniające się z podświadomości za fakt.”
Historyk János Pelle w wywiadzie dla Népszavy
Vérvád, hisztéria, pogrom a holokauszt után, Interjú Pelle Jánossal, Népszava, 18.10.2020
Dalsza lektura / Źródła
Vérvád, hisztéria, népítélet – „Zsidókérdés” Magyarországon 1945-ben és 1946-ban
Pelle János (2020). Magán Kiadás
Antiszemitizmusok
Standelsky Éva (2007). Budapest: Argumentum