Negowanie i relatywizacja Holokaustu w publikacjach skrajnej prawicy

Rewizjonizm jako kultura druku i przekaz polityczny

Po 1989 r. nowi wydawcy i periodyki promowali rewizjonistyczne interpretacje słowackiej historii wojennej. Zamiast jawnego negowania wielu z nich opierało się na relatywizacji — minimalizowaniu odpowiedzialności, przedstawianiu sprawców jako obrońców, przerzucaniu winy na aktorów zewnętrznych lub ukazywaniu żydowskiego cierpienia jako przesadzonego albo motywowanego politycznie. Ta sfera wydawnicza zasilała szersze nacjonalistyczne debaty o Jozefie Tisie, Państwie Słowackim i legitymacji kolaboracyjnego reżimu. Kształtowała dyskusję publiczną, normalizując „dwie historie”: jedną opartą na badaniach i dokumentacji oraz drugą zakorzenioną w ideologicznej reinterpretacji. Na początku lat 2000. trendy te były powszechnie uznawane za trwałe wyzwanie dla pamięci publicznej i kultury demokratycznej.