Ponowne otwarcie żydowskich instytucji religijnych i wspólnotowych

Życie religijne Żydów próbowało odrodzić się w nieprzyjaznym i coraz silniej kontrolowanym środowisku. Choć ponownie otwarto część szkół i synagog, ich działalność pozostawała pod stałym nadzorem państwa i podlegała licznym ograniczeniom administracyjnym. Nauczanie religijne oraz organizowanie życia wspólnotowego uznawano za obszary szczególnie wrażliwe z ideologicznego punktu widzenia, a przejawy kultury żydowskiej tolerowano jedynie w ściśle wyznaczonych, odpolitycznionych ramach. W rezultacie powojenna odbudowa życia żydowskiego pozostawała krucha i ograniczana zarówno przez społeczną niechęć, jak i nasilający się nadzór polityczny.