Terror Partii Strzałokrzyżowców
Terror gwałtownie nasilił się od końca listopada 1944 r., w ostatnich tygodniach rządów Partii Strzałokrzyżowców. Pierwsze ofiary rozstrzelano w ciągu kilku godzin po zamachu stanu 15 października 1944 r. Węgierskich Żydów – torturowanych w domach partyjnych, rabowanych i wyciąganych z chronionych budynków lub ulic – prowadzono nad brzegi Dunaju. Tam ich rozbierano, znęcano się nad nimi, rozstrzeliwano i wrzucano do rzeki. Rzeka posłużyła jako masowy grób dla 10 000–15 000 zamordowanych Żydów.
Gdy reżim Szálasiego zrozumiał, że państwa neutralne nie uznają jego władzy, ochrona dyplomatyczna osłabła.
Tuż przed Bożym Narodzeniem rząd strzałokrzyżowców uciekł z Budapesztu, który później znalazł się pod oblężeniem radziecko-rumuńskim. Pod ich nieobecność los dziesiątek tysięcy Żydów pozostawiono lokalnym przywódcom strzałokrzyżowców i dowódcom milicji aż do zakończenia oblężenia Budapesztu w lutym 1945 r.
„Wtedy Dunaj nie był błękitnym Dunajem, nie był brunatnym Dunajem: był czerwonym Dunajem, czerwonym od krwi Żydów.”
Ocalały z terroru strzałokrzyżowców
Dalsza lektura / Źródła
Budapest 1945
Tamási Miklós–Ungváry Krisztián (1945). Budapest: Corvina
A Horthy-rendszer és antiszemitizmusának mérlege. Diszkrimináció és társadalompolitika Magyarországon, 1919–1944
Ungváry Krisztián (2016), Budapest: Jelenkor
Csillaggal nem jó járni most. Kis Pál budapesti fényképész naplója (1944. október-december)
Kis Pál (2016). Budapest: Magvető