Łapanki, wypędzenia i deportacje Żydów nieposiadających obywatelstwa węgierskiego oraz masakra w Kamieńcu Podolskim

Masakra w Kamieńcu Podolskim stanowiła pierwszy etap węgierskiego Holokaustu. W dniach 27–28 sierpnia 1941 r. oddziały SS zamordowały około 23 600 Żydów, w większości deportowanych z Węgier. Do masakry doszło w pobliżu Kamieńca Podolskiego, na terytorium Związku Radzieckiego okupowanym przez Niemcy (dzisiejsza Ukraina). Tłem tych wydarzeń była węgierska polityka zagraniczna, której głównym celem była rewizja postanowień traktatu z Trianon. Do 1941 r. Węgry w znacznej mierze zrealizowały swoje ambicje terytorialne. Do państwa węgierskiego ponownie przyłączono Górne Węgry, północny Siedmiogród, Ruś Zakarpacką i Wojwodinę. W rezultacie pod jurysdykcją węgierską znalazły się setki tysięcy Żydów, w tym osoby, które nie były rdzennymi mieszkańcami anektowanych obszarów, lecz osiedliły się tam wcześniej, często w poszukiwaniu schronienia przed prześladowaniami. Władze węgierskie uznały obecność licznej grupy Żydów nieposiadających obywatelstwa węgierskiego za problem wymagający rozwiązania. Od 15 lipca 1941 r. rozpoczęły ich rejestrowanie, wysiedlanie i deportowanie. Działania te objęły osoby, które nie potrafiły udokumentować swojego prawa do obywatelstwa. W ciągu niespełna miesiąca z Węgier deportowano blisko 20 000 Żydów. 12 sierpnia, na żądanie niemieckich władz wojskowych okupujących Ukrainę, rząd węgierski wstrzymał dalsze deportacje, powołując się na ryzyko epidemii i trudności logistyczne. Jednocześnie Węgry odmówiły przyjęcia z powrotem osób już deportowanych. W tej sytuacji władze niemieckie podjęły decyzję o ich wymordowaniu. Pod koniec sierpnia 1941 r. większość deportowanych Żydów została rozstrzelana przez oddziały SS w masakrze pod Kamieńcem Podolskim.